Reporterzy Trójki Magda Trzaska i Marcin Gutowski.

Trojka w Winnipeg.

Czworo dziennikarzy Trójki wyruszyło w wyjątkową podróż - wzdłuż 50 równoleżnika (50°08`N), na którym leży Park Olimpijski Whistler w Kanadzie. To tutaj o medale walczyli nasi medaliści zimowych igrzysk olimpijskich: Adam Małysz i Justyna Kowalczyk . Reporterzy Trójki pojawili się w pięciu miastach, które łączy 50 równoleżnik: Tychy, Kijów, Praga, Frankfurt a.M oraz Winnipeg w Kanadzie.W swoich relacjach opowiadali o sporcie, najpopularniejszych dyscyplinach regionu, kibicowaniu i przedolimpijskich nastrojach. Oto fragment relacji z Winnipeg, którą przygotowali dziennikarze Trójki Magda Trzaska i Marcin Gutowski:

"Tablica przy wjeździe do Winnipeg nie pozostawia wątpliwości – jesteśmy w sercu kontynentu. Geograficznie na pewno tak, ale przedmieścia przypominają raczej scenografię z „Przystanku Alaska” niż centrum Ameryki. Brakuje tylko przechadzających się ulicami łosi. To jednak wyłącznie pierwsze wrażenie z pobytu w stolicy Manitoby. Po spotkaniu z mieszkańcami już wiadomo, dlaczego na rejestracjach aut umieścili hasło „Friendly Manitoba”. Uprzejmość napotkanych ludzi jest zaskakująca, a często wręcz trudna do zrozumienia. „Musicie dobrze zapamiętać Kanadyjczyków” – powiedział kelner, który o połowę obniżył nam rachunek w restauracji, gdy dowiedział się, że jesteśmy z Polski. Takie przykłady można mnożyć.

Gdyby tylko nie ta zima, choć ponoć tegoroczna jest wyjątkowo łagodna. W dniu przyjazdu przywitała nas temperaturą -25 stopni i rzeczywiście była to najniższa, jaką tutaj odczuliśmy. Przy minus dziesięciu tutejsi mieszkańcy zaczynają chodzić w podkoszulkach. Niestraszne im nawet przeciągi, które dla nas są trudne do zniesienia. W położonym na równinie mieście wiatr nie napotyka na żadne przeszkody i bezkarnie przemyka ze wschodu na zachód (poprzez szerokie „avenues”) lub prosto z bieguna północnego na południe (przez „streets”). Zdażyło się już ponoć w tym roku, że odczuwalna temperatura sięgnęła -50 stopni. Nie na darmo złośliwi nazywają miasto Winterpeg, a całą prowincje Manisnowba. Narzekać jednak nie można, bo gdyby nie Winnipeg, nie byłoby Kubusia Puchatka. Wszak to właśnie na cześć tego miasta pewien brytyjski oficer nazwał zakupionego od myśliwych niedźwiadka imieniem Winnie. Potem zwierzak trafił do londyńskiego ZOO i stał się pierwowzorem bohatera książki A.A. Milne („Winnie the Pooh”).

W Winnipeg – nie tylko dlatego, że miasto znajduje się w środku kontynentu – można spotkać przedstawicieli niemal wszystkich narodowości – to miasto emigrantów, tak jak cała Kanada. We wszystkich instytucjach obowiązują dwa języki – angielski i francuski. Doszło nawet do tego, że tutejsze władze unieważniły mandaty drogowe, które były sporządzone tylko w jednym z języków.  

Jest tu także dość duża społeczność wywodząca się z „pierwszych narodów” (polityczna poprawność nie pozwala Kanadyjczykom mówić o „Indianach”). Niewielka jej część żyje nadal w rezerwatach, jednak zdecydowana większość przeniosła się do miasta. Z przykrością trzeba przyznać, że nie wyszło jej to na dobre. Zwolnienie z podatków i inne przywileje socjalne nie zdemobilizowały Indian. Spotkanie z grupami żyjących na koszt państwa, jednak nie schodzących z marginesu społecznego i odurzających się  alkoholem bądź innymi używkami Indian nie należy do najprzyjemniejszych – zwłaszcza wieczorem. Oczywiście są też chlubne wyjątki. Większość przedstawicieli rdzennej ludności żyje jednak na skraju nędzy w najbiedniejszych dzielnicach, takich jak North End.

Ta dzielnica jest jednak ważna także dla Polaków. To tutaj przed stu laty trafiali pierwsi emigranci znad Wisły. Winnipeg jest zresztą jednym z największych ośrodków polonijnych w Kanadzie. Mieszka tu kilkadziesiąt tysięcy Polaków zrzeszonych w kilku prężnych organizacjach. Historia każdego z nich jest niesamowita. Musimy przyznać, że przed przyjazdem tutaj nie spodziewaliśmy się, że spotkamy laureata festiwalu piosenki w Opolu czy byłego reprezentanta Polski w podnoszeniu ciężarów, który dziś chodzi po lesie z łukiem i poluje na jelenie. Największe wrażenie zrobiła na nas jednak historia pana Bolesława… prawdopodobnie jedynego na świecie Indianina o tym imieniu, a na dodatek mówiącego po polsku."

Reporterzy Programu Trzeciego Polskiego Radia spędzili kilka dni w Winnipegu, razem zwiedzaliśmy najciekawsze miejsca i spotykaliśmy ludzi, których nie da się zapomnieć, aby przekazać do Polski jak najciekawsze materiały, które zostały wykorzystane w trakcie audycji. Dziennikarze  po kilku dniach pobytu wyjechali z naszego miasta pełni miłych wrażeń i ciekawych wspomnień, o czym świadczy powyższy fragment jednego z 5 połączeń z Warszawą na żywo w programie "Zapraszamy do Trojki".

Marian Jaworski - po raz 10. prezesem PTG  Sokół Winnipeg

W niedzielę 31 stycznia odbyło się zebranie sprawozdawczo-wyborcze w najprężniejszej organizacji polonijnej w Manitobie - Polskim Towarzystwie Gimnastycznym Sokół Winnipeg. Sokół od wielu lat aktywnie uczestniczy w życiu kulturalnym i społecznym Winnipegu wykorzystując każdą okazję do propagowania polskiej myśli i kultury. 

Sokół Winnipeg - to organizacja, która nieprzerwanie od 6 lutego 1906 roku, czyli od roku założenia pierwszego gniazda w Manitobie przez braci Sielskich, broni zasad sokolstwa polskiego. Jest to szerzenie, propagowanie i utrzymywanie polskiego języka i kultury w Kanadzie, utrzymywanie więzów między Ojczyzną i Polonią emigracyjną poprzez dążenie i promocję budowy silnej, dużej, jednolitej organizacji oraz wychowania w duchu narodowym (polskim), sokolim i obywatelskim.

Po raz 10. prezesem jednogłośnie został wybrany Marian Jaworski.

Serdeczne gratulacje i życzenia pomyślności w działalności na rzecz Polonii!